Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Νεράιδα δίχως παραμύθι...

Σε είδα χαμένη να γυρνάς
στους δρόμους και να ψάχνεις για τη λήθη
τσιγάρο το φεγγάρι να κερνάς
μικρή νεράιδα δίχως παραμύθι

Κι αν είναι η αλήθεια μας μισή

μόνος κι εγώ όπως κι εσύ
βάλε με στα στήθη σου
να ‘μαι το παραμύθι σου

Μάγισσες καίνε τα ραβδιά

χορεύοντας στη μέση του χειμώνα
κι εσύ γυρεύεις πρίγκιπες
σε τούτο τον παράξενο αιώνα

Κι αν είναι η αλήθεια μας μισή

μόνος κι εγώ όπως κι εσύ
βάλε με στα στήθη σου
να ‘μαι το παραμύθι σου

Δίνεις παράσταση λοιπόν

με ρόλους που ονειρεύτηκες να ζήσεις
μετράς μες στου καθρέφτη το παρόν
σημάδια που δεν πρόλαβες να κρύψεις

Κι ας μείνει η αλήθεια μας μισή

μόνος κι εγώ όπως κι εσύ
βάλε με στα στήθη σου
να ‘μαι το παραμύθι σου

"Νεράιδα δίχως παραμύθι" ~ Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Παίζω με το γ...


Γαβάθα, γαζί, γάζωμα, γαϊτάνι, γαλαθηνός, γαλατάς, , γαλαρία, γαλέτα, γαλή, γαλήνη, γαλιάντρα, γαλιφιά, γαλουχία, γαργαλητό, γαργάρα, γαρδέλι, γαρνιτούρα, γάστρα, γειτονιά, γέλιο, γελωτοποιός, γεμενί, γιαγκίνι, γιαπράκι, γιασεμί, γιατάκι, γιατρικό, γιατροσόφι, γινάτι, γιουρούσι, γκέμι, γκέτα, γκλάβα, γκριμάτσα, γκρίνια, γλεντοκόπι, γλίστρα, γλύκα, γλύκισμα, γλυκόλογα, γλυκομίλημα, γλυκοχάραμα, γλυκύτητα, γλυφίδα, γλώσσα, γλωσσού, γνωμικό, γνώμονας, γνώση, γοητεία, γραμμή, γρανάζι, γραπτό, γρασίδι, γρατζουνιά, γρίλια, γρίφος, γροθιά, γυροβολιά.. μια… γωνίτσα ψάχνω να βρω!

Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Χαρωπά τα δυό μου χέρια

Χαρωπά τα δυό μου χέρια τα χτυπώ!
Χαρωπά τα δυό μου χέρια τα χτυπώ!
Μιά και είμαι εγώ παιδί ξέρω πάντα να γελώ,
χαρωπά τα δυό μου χέρια τα χτυπώ...

Χαρωπά τα δυό μου δάχτυλα χτυπώ!
Χαρωπά τα δυό μου δάχτυλα χτυπώ!
Μιά και είμαι εγώ παιδί ξέρω πάντα να γελώ,
χαρωπά τα δυό μου δάχτυλα χτυπώ...

Χαρωπά τα δυό μου γόνατα χτυπώ!
Χαρωπά τα δυό μου γόνατα χτυπώ!
Μιά και είμαι εγώ παιδί ξέρω πάντα να γελώ,
χαρωπά τα δυό μου γόνατα χτυπώ...

Χαρωπά τα δυό μου πόδια τα χτυπώ!
Χαρωπά τα δυό μου πόδια τα χτυπώ!
Μιά και είμαι εγώ παιδί ξέρω πάντα να γελώ,
χαρωπά τα δυό μου πόδια τα χτυπώ...

Χαρωπά θε να γελάσω δυνατά!

Χαρωπά θε να γελάσω δυνατά!
Μιά και είμαι εγώ παιδί ξέρω πάντα να γελώ,
κι άμα θές απ’την αρχή ξαναρχινώ...

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Ο Αίσωπος...

Για τη ζωή του Αισώπου δεν υπάρχουν ακριβείς και συγκεκριμένες πληροφορίες, από πολλούς μάλιστα αμφισβητείται ακόμη και η ύπαρξή του.Είναι ο διασημότερος από τους αρχαίους μυθοποιούς, αναμφισβήτητος πατέρας του αρχαίου μύθου. Θεωρείται επίσης ο κορυφαίος της λεγόμενης διδακτικής μυθολογίας.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί, ότι δεν έγραψε μήτε μια λέξη... αλλά όλους τους μύθους τους διηγιόταν προφορικά!
O Αίσωπος ήταν ταπεινής καταγωγής και πραγματικό τέρας ασχήμιας: μαυριδερός, καμπούρης, τραυλός, κοντόλαιμος, στραβοπόδης με μύτη πλακουτσωτή και κεφάλι τριγωνικό, αλλά παράλληλα ήταν ευφυέστατος! Γεννήθηκε κατά πάσα πιθανότητα, το 625 π.Χ., στο Αμόριο της Φρυγίας, ήταν δούλος του φιλόσοφου Ιάδμονα, έζησε στη Σάμο, ταξίδεψε στην Αίγυπτο και την Ανατολή και πέθανε στους Δελφούς.
Πρωταγωνιστές στους μύθους του Αισώπου είναι, κατά το πλείστον, ορισμένα ζώα, όπως η αλεπού, ο λύκος, το λιοντάρι, το ελάφι κ.ά. Κυρίως είναι διάλογοι μεταξύ ζώων που μιλούν κι ενεργούν σαν άνθρωποι, ενώ υπάρχουν και μερικοί με ανθρώπους ή θεούς. Πρόκειται για μικρά οικιακά αφηγήματα, διατυπωμένα με μεγάλη συντομία. Ο χαρακτήρας τους είναι ηθικοδιδακτικός, συμβολικός κι αλληγορικός. Οι Μύθοι αυτοί έχουν ιδιαίτερη χάρη, θαυμαστή απλότητα κι άφταστη διδακτικότητα. Είναι παρμένοι από τη καθημερινή ζωή και τη φύση. Είχε τη μοναδική ικανότητα να δίνει στα ζώα ανθρώπινες ιδιότητες, ψυχή και λαλιά, σε τέτοιο βαθμό που να θεωρείς ότι οι μύθοι του ήταν κάποτε η πραγματικότητα και όλα αυτά που διηγείται έχουν συμβεί. Βασικό χαρακτηριστικό των διηγήσεών του ήταν το επιμύθιο το οποίο ήταν εύληπτο για τα παιδιά και το λαό.